ชักจะกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย

เมื่อวานตอนเย็นๆกำลังนอนมีความสุขอยู่ที่บ้าน น้องสาวแท้ๆของผมโทรมาบอกว่า ตอนนี้อยู่ที่หมู่บ้าน*** ของแลนด์แอนด์เฮ้าส์ มาดูแล้วชอบมาก (บ้านสร้างเสร็จแล้ว ตามนโยบายของแลนด์ฯ) ราคาก็ซื้อได้ ชอบมากกว่าโครงการที่เคยไปดูก่อนหน้านี้อีก พี่ว่าไง? (น้องสาวผมคนนี้เริ่มเบื่อการอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมมาระยะหนึ่งแล้วครับ ก็เลยเริ่มเมียงมองหาบ้านของตัวเองมาได้สักพักแล้ว)

ผมจะไปทำไงได้ ก็ต้องทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดี (บ้างไม่ดีบ้าง) ก็เตือนไปว่า ไอ้บ้านที่เอ็งกำลังปลื้มอยู่น่ะ มันต้องขับรถไปทำงานตั้ง 50 กว่ากิโลนะเว้ย ต้องโดนค่าน้ำมันเท่าไหร่เนี่ย มันบอกว่าคำนวณแล้วอยู่ในงบ

ผมก็ถามเรื่องทิศทางของบ้าน หันหน้าไปหลังไปทางไหน ก็ยังไม่ถูกสเปคซะเท่าไหร่ ก็บอกไปว่า เออ รออาทิตย์หน้าเด่ะ เด๋วจะไปช่วยดูให้ มันบอกไม่ได้แล้ว เพราะเซลส์บอกว่าเหลือ (พื้นที่ขนาดนี้) หลังเดียว แล้วถ้าจองภายในเดือนนี้จะได้โปรโมชั่นบริษัทจะออกค่าธรรมเนียมตะหวักตะบวยอะไรไม่รู้ให้ด้วย (แล้วทำไมมึงไม่รอเฟสใหม่ฟะ?)

ผมก็เตือนไปว่า เฮ้ย ไม่ต้องรีบ ซื้อของใหญ่ ราคาขนาดนี้ ทำเป็นซื้อของทีวีไดเร็กต์ไปได้ ประมาณ ถ้าคุณโทรมาภายใน 10 นาทีนี้ เอาไปเลย 3 ชุด คิดครึ่งราคา อะไรอย่างนั้น ความที่น้องผมเป็นวัยรุ่นใจร้อน (เหมือนพี่มัน แฮ่…) และเหมือนกับคำโบราณที่ว่าไว้ น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือเข้าไปขวาง สุดท้ายโดนจนได้ วางเงินจองไปแล้ว เฮ้อ…

วางสายจากน้อง ผมก็มานั่งนึกว่า เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ผมซื้อทาวน์เฮ้าส์หลังที่อยู่ทุกวันนี้เอาตอนเศรษฐกิจมันพีคพอดี ซื้อเสร็จรอก่อสร้าง พอโอนปั๊บก็เรียบร้อยครับ รัฐบาลท่านลดค่าเงินบาท (ถึงแม้จะบอกว่าให้ค่าเงินบาทลอยตัวก็เถอะ) ผมต้องก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ก้อนโตที่สุดในชีวิตอยู่นานกว่าจะผ่านมาได้

ผ่านจากวิกฤตมาสิบปี น้องสาวผมกำลังจะซื้อบ้าน หวังว่างวดนี้ประวัติศาสตร์คงไม่ซ้ำรอยกับครอบครัวผมอีกรอบนะครับ (คนเดียวก็ช้ำพอแล้ว)